Jaka jest dopuszczalna różnica tłumienia amortyzatorów?

Dopuszczalna różnica tłumienia amortyzatorów na jednej osi wynosi maksymalnie 15%. Przekroczenie tej wartości może skutkować negatywnym wynikiem okresowego badania technicznego w Stacji Kontroli Pojazdów.

Normy badania amortyzatorów

Podczas kontroli ocenia się nie tylko różnicę między lewym i prawym amortyzatorem, lecz także ogólną skuteczność tłumienia. Najważniejsze wartości przedstawiają się następująco:

Parametr	Wartość graniczna
Maksymalna różnica tłumienia na jednej osi	15%
Minimalna skuteczność tłumienia	40%

Przewiń tabelę w bok →

Oznacza to, że amortyzatory na tej samej osi powinny pracować możliwie podobnie, a skuteczność każdego z nich musi osiągnąć co najmniej wymagany poziom. Wynik badania na urządzeniu diagnostycznym jest jednak orientacyjny i zależy od warunków oraz zastosowanej metody pomiarowej.

Co wpływa na wynik pomiaru?

Test wykonywany na płycie diagnostycznej lub urządzeniu określanym jako szarpak nie jest bezpośrednim pomiarem procentowego zużycia amortyzatora. Wynik 50% nie oznacza, że element jest zużyty w połowie. Nowy amortyzator również nie musi osiągać 100% skuteczności, ponieważ wartość zależy od sposobu pomiaru i charakterystyki zawieszenia.

Na odczyt mogą wpływać między innymi:

rodzaj zastosowanego urządzenia diagnostycznego i metoda pomiaru,
masa pojazdu oraz jego obciążenie podczas badania,
stan nawierzchni, na której pracuje stanowisko pomiarowe,
stan i ciśnienie w oponach.

Dlatego pojedynczy wynik procentowy należy interpretować razem z różnicą między stronami osi, oględzinami amortyzatorów oraz oceną całego zawieszenia.

Uwaga diagnostyczna: widoczny wyciek oleju z amortyzatora może być niezależną podstawą negatywnego wyniku badania, nawet gdy wartości procentowe mieszczą się w podanych granicach.

Najważniejsza wartość dla pytania o różnicę tłumienia to więc 15% na jednej osi, natomiast osobnym wymaganiem pozostaje minimalna skuteczność tłumienia wynosząca 40%.